De meest confronterende vraag van mijn leven

We waren al 3 jaar actief bezig met onze zwangerschapswens. Na jaar 1 hadden we afscheid genomen van onze Ieniemini Kirkilis, en ondertussen waren we bezig met IUI-poging 4.

En tijdens een etentje met vriendinnen, waarbij ik op de WC in het restaurant mij hormoonspuit zette, kwam ineens de meest confronterende vraag boven:


“Wat als ik nu zwanger wordt, kán ik dan wel de moeder zijn die ik graag wil zijn?”

Het heeft even geduurd, voordat ik deze vraag EERLIJK kon beantwoorden, omdat het antwoord niet het antwoord was dat ik wilde horen, na al deze tijd en alle moeite.

Maar het eerlijke antwoord was “NEE; op dit moment kan ik niet de moeder zijn die ik wilde zijn. Ik ben namelijk niet de Cindy die ik wil zijn. Ik herken mezelf niet meer”.

Door de miskraam, de maandelijkse teleurstellingen, het leven van moment naar moment, het traject in het ziekenhuis, waarvoor zoveel ‘moest’ en alle onzekerheid, was ik mezelf volledig kwijtgeraakt.


En NEE, zwanger worden zou me niet helpen om dichter bij mezelf te komen. Dat voelde niet eerlijk tegenover het toekomstige kindje. Die kon ik, en wilde ik, niet de verantwoordelijkheid geven voor mijn geluk. Ik moest zelf de verantwoordelijkheid dragen voor mijn geluk. Bovendien voelde ik diep van binnen alleen maar onzekerheid en als ik zwanger zou worden, wilde ik kunnen vertrouwen.


Dit betekende dat ik de moeilijkste beslissing van mijn leven nam:

STOPPEN MET HET FERTILITEITSTRAJECT


En dat voelde alsof ik stopte met mijn grootste droom. En tegelijkertijd vroeg ik me af of het nog wel mijn grootste droom was: Want hoe kon iets dat zo puur, zo natuurlijk en zo liefdevol was in essentie (kinderwens), mij zo ontzettend rot laten voelen?


Nadat ik de beslissing genomen had en gedeeld had met mijn man en de arts, voelde ik, naast de spanning over 'hoe dan?', ruimte en rust ontstaan. En daarnaast nog iets, wat ik totaal niet verwacht had: KRACHT.


Nu, jaren later, begrijp ik pas écht waarom ik DAT voelde en waarom dat me uiteindelijk zoveel gebracht heeft.


In de kern zijn we allemaal (jij ook!) sterk genoeg om ons eigen lot, of de dingen op ons pad komen, te dragen. Alleen hebben we vaak niet geleerd hoe we dat kunnen doen en hoe we weer verantwoordelijkheid kunnen nemen voor ons eigen geluk. Want ondanks alles wat er is gebeurd, mag en kan je nog steeds gelukkig zijn. Hoe ver dat ook van je weg lijkt, op die momenten zelf.


De ONBEWUSTE REFLEX op moeilijke momenten, is dat we onze POWER uit handen geven. Enerzijds, omdat dat makkelijker lijkt, anderzijds omdat mensen willen of kunnen helpen. Dit gebeurt meestal onbewust.


Tijdens ons fertiliteitstraject dacht ik regelmatig: “ik zit nu in een fertiliteitstraject, wordt begeleid door experts en ik leef gezond, dus meer kan ik niet doen”. Maar hiermee ging ik volledig voorbij aan mijn eigen geluk. Want, maakte dit traject me gelukkig? Had ik dit traject NU, op dit moment nodig om gelukkig te worden?


Het antwoord was wederom NEE. Ik moest eerst verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen geluk. En dat voelde ontzettend spannend - #hoedan? En waar moest ik beginnen?-, maar vooral ook empowering -ik koos voor mezelf, volgde mijn gevoel en durfde eerlijk te zijn!


Ik weet hoeveel vrouwen én mannen struggelen met de pijn en de duur van hun onvervulde kinderwens. En ik weet ook, dat het lijkt alsof er geen andere weg is als je eenmaal zolang bezig bent, en misschien al meerdere trajecten hebt gevolgd of miskramen hebt gehad.


Maar toch wil ik je aanmoedigen om juist tijdens zo’n lang traject af en toe bewust stil te staan (SELA) en jezelf die ontzettend confronterende vraag te stellen:

Als ik nu zwanger wordt, kan ik dan de vader/moeder zijn, die ik wil? Kan ik dan gelukkig zijn, zónder mijn kind hiervoor verantwoordelijk te maken?


Waarschijnlijk is dit niet wat je wilt horen, en roept dit heel veel weerstand op. Dat is oké en super begrijpelijk. Maar weet, dat een NEE nu, een JA TEGEN JEZELF is en daarmee ook een JA op de langere termijn! Want Nee is het antwoord voor DIT moment, niet voor ALTIJD.


En voel maar eens wat het eerlijk zijn tegenover jezelf, het mogen luisteren naar jouw diepste waarheid, op dat moment, lichamelijk met je doet. Voel je ergens ruimte ontstaan? Misschien wat innerlijke kracht?


Als het moeilijk is om eerlijk te zijn, omdat de spanning overheerst omdat je niet weet HOE of WAAR je moet beginnen. Weet dan dat ik altijd, voor even, met je mee kan lopen. Voor even, want ik weet hoeveel kracht jij diep van binnen hebt, en ik weet ook dat, zodra jij dat zelf gaat voelen, je het daarna weer zelf kunt. Niet alleen nu, maar op alle moeilijke momenten in je leven.


Liefs,

Cindy


PS: Ik ben bezig met een korte ‘challenge’ om dichter bij jezelf te blijven tijdens langdurige onvervulde zwangerschapswens. Wil je dit niet missen? Laat dan HIER je mailadres achter, dan houd ik je op de hoogte.


#fertiliteit #zwangerschapswens #miskraam #fertiliteitstraject #mezelfkwijt #moederschap #vaderschap #verantwoordelijkheid #verlies #verdriet #geluk #ongewenstkinderloos #kinderloosheid