Sela of Pauzestand?

In de Happinez las ik een interview met Glennon Doyle en één alinea raakte me diep, over het principe SELA:


… Wanneer het (eg. Sela) in de geschriften staat, betekent het dat er een korte pauze gehouden moet worden omdat wat er staat zo belangrijk of veelomvattend is, zodat de luisteraar of de lezer even in zich kan opnemen wat er zojuist is gebeurd. Ik denk dat het misschien wel de meest belangrijke momenten in ons leven zijn: de pauzes, het even stilvallen. Het toestaan van wat er is. Ook als dat pijn is. Om toestemming te geven aan wat er gebeurt, dat het je mag veranderen. Als je zo’n moment hebt, of het nu geluk is of tegenslag, fluister dan ‘sela’. We werken zo hard en nemen zo weinig tijd om te pauzeren, om ons heen te kijken en het allemaal in ons op te nemen...”


Waarom raakt dit me zo? Omdat dit precies is wat er gebeurde na mijn miskraam. Ik belandde in een ‘PAUZESTAND’, die ik ook herken bij andere ouders. Het verlies heeft zoveel impact dat je, emotioneel gezien, automatisch stil gaat staan.


Het lastige is alleen dat we in onze maatschappij niet gewend zijn om stil te staan, en echt even aandacht te geven aan ons gevoel. Vaak ervaren we en krijgen we te weinig ruimte. Daarom ga je fysiek door met het leven zoals je dat gewend was… Zonder dat je écht beseft wat er is gebeurd en wat dit voor jóu betekent. En dit kost heel veel energie. Niet gek dus dat veel ouders zich na het verlies extreem vermoeid voelen en futloos.


Rouwen kost energie, maar onzichtbaar rouwen is uitputtend. Daardoor blijf je hangen in die pauzestand, zonder dat je er lering en heling uit kunt halen voor de toekomst. Juist datgene waar Sela voor bedoeld is. Het is té belangrijk om zomaar door te gaan!

Het zit hem in de TOESTEMMING


Het heeft na mijn miskraam bijna 1,5 jaar geduurd, voordat ik mezelf écht toestemming gaf om te voelen en kon inzien (en accepteren) dat het me veranderd had. En daarna heeft het nóg een tijd geduurd voordat ik ook de impact er van kon omarmen en kon inzien hoe het me heeft laten groeien, persoonlijk en op professioneel vlak.


Als je jezelf toestemming geeft, dan ga je zien dat anderen óók meer ruimte kunnen geven aan jou. Want als jij je sterk voordoet en hard bent voor jezelf, hoe kan een ander dan zien en voelen wat er achter jouw masker verscholen zit?


Pas als jij jezelf toestemming geeft en bereid bent stil te staan en de pijn te voelen, kun je voelen wat dit verlies voor jou betekent en kun je dit in je leven verweven, zodat het je helpt in je ware kracht te komen en groeien in plaats van dat het je klein en stil houdt.


Terwijl ik dit schrijf, besef ik me ook dat dit geen makkelijke opgave is. Want hoe doe je dit? Zeker in de tijd waarin we nu leven, waarin er minder perspectief is/lijkt. Ik heb toentertijd hulp gezocht en ik ben dankbaar dat ik nu zelf ouders kan helpen om krachtiger uit het verlies te komen (en dat duurt echt geen 1,5 jaar!). Hulp vragen is geen zwakte, zoals we vaak denken, maar een teken van (wils)kracht.


Geef jezelf TOESTEMMING, om stil te staan, te voelen, én om hulp te zoeken als jij voelt dat dit nodig is.


Recente blogposts

Alles weergeven